İki Çocuk, Bir Yurt: Gurbetin Sancıları ve Çaresizlik

Bir adamın başında şiddetli vazgeçilmez iz mevcuttu. Çetin savaşların başına birkaç şarapnel parçası gömülmüş; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini yitirmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. İsmi Kenan’dı. Savaşta ağır yaralar asıt olmuş sığınmacıların bakılan Danimarka merkezinde bir zaman bakım görmüştü. Sağ eli hareket ettiremiyor, tokalaşırken sol kolunu kullanıyordu.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Gözümle gördüm oğlunu Rahman’ı okula bırakıp alırken karşılaştım. Bazı günlerde kucağıma birçok kalem, silgi ve kalem açacağı tutuşturuyordu. Rahman’ın okuldan sonra eve götürdüğü kırtasiye ürünleri başkalarının alması amaçlı sınıfın yanına sunu ediyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Her çocukların ayrı öyküsü vardı. Bazıları savaş travmasını hala üstesinden gelememiş ailelerinden geliyordu. Sürekli çatışıyordu. Günlerimiz Bırakın sakın!” demekle sürüyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

Rahman başlangıç seviyesine birinci sınıfa başlamıştı. Eğitim sırasında ile aile ortamında zorluklar yaşıyordu.

Görevli danışmanı çaba sonuç vermedi. Okul yöneticileri, gelişmeleri değerlendirmek amacıyla Rahman’ın ailesini toplantıya kararlaştırdı.

Bütün aile tamamı bir arada geldiler. Hepsi aynı evde yaşıyorlarmış. Aile büyüğü toplantı toplantı salonuna girer girmez, Rahman ayağa kalktı, “İşte öğretmen” dedi bir adım atarak dede ve ninesinin elini öpmeye aniden yaptı.

Soğuk havalarda ben çorap giymiştim. Dede çorapsız geldi. Yeleğin üzerine giydiği beyaz renkli entarisini ayak bileklerine dek uzanan giydi. Annem ve nine çarşaflıydı. Okuldaki durumunu anlatmaya başladığımız zaman, Rahman çok kötü hissetti. Ağlayarak hıçkıra başladı. Çocuk ruhu gizli sır anlamaya gayret ediyorduk.

Baba oğlu çoğu zaman evden, güvenlik güçleri tarafından yakalandığını söyledi. Anne ise açıklayarak “Hâlâ gözleri haklı şekilde yatak gece saatlerinde altını ıslatıyor!” söyledi. O çocuk utanç içinde odadan çekilmek istedi. Durumu çok ağırlaştırmadık.

Konsensusla ailenin da destekleriyle Rahman’ın bir psikoloğa yapılmasına karşılık buldu. Okul zaman zaman Rahman’la özel ve işbirliği görevi bana.

Sonraki zamanlarda o çocuk koridorda koşarken, kapıya vurdu. Yaralanmadı fakat canı yandı, samimi uzun üzüldü. Rahman’ı teselli etmek destek olmak elini tutmaya kütüphaneye götürdüm. Onun önüne beyaz kağıt bir boya kalemleri yerleştirdim. Bir kitap seçtim, bir kitap okuyor görerek uzaktan onu sessizce> gözlemledim. O çocuk, renkli küçük kalemlerle bir şeyler çizerken beni dikkat etmemiş kendi dünyasında konuşuyordu. Sonra kâğıdı getirip önüme koydu.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. Çocuklar Oldukça uğraşmış, orada kalmak istiyor, istemiyor gitmek. Arkadaşları onu ima ediyor!” dedi. Yaz tatilinden sonra yeni bir okulda görev aldım. O çocuk gözden kaçırdım.

Yürürken Nasır’la buluştum. Beni gözüne kestirdi, “Öğretmen!” diyerek elini sarmaya çalıştı. O çocuk sorduğumda, yüzü ve karardı; bana söylemedi. Oğul daha sonra zamanlarda çeşitli Kriminal olaylara karışarak yetkililer kayda işlenmiş. Ailesi tarafından kurtarılıp sorunlu çocukların eğitildiği bir yetiştirme yurduna yerleştirilmiş. Tüm çabalarımıza rağmen o çocuğu elinden alınmamış olduk.